31 października 1378 roku koronowano antypapieża Klemensa VII rozpoczynając tym samym schizmę zachodnią. Tego samego dnia roku 1517 mnich Marcin Luter przybił na drzwiach kościoła w Wittenberdze kartę ze swoimi tezami. Koincydencja oczywiście przypadkowa ale dająca do myślenia. Co ciekawe, gdy spojrzeć na początki obu spraw pierwsza wydaje się znacznie poważniejsza – oto z powodów politycznych następuje podział Kościoła katolickiego na dwie obediencje, co jako żywo przypominało tragiczny i niestety już wtedy utrwalony, podział z 1054 roku. W drugim przypadku chodziło o zbuntowanego mnicha, któremu wydawało się, że pozżerał wszystkie rozumy i wie lepiej od Kościoła i samego Pana Boga w co i jak należy wierzyć. Takich, jak on przedtem i potem było wielu, część upartych kończyła marnie w więzieniach lub nawet, z rzadka, na stosach, inni opamiętywali się lub egzystowali gdzieś na granicy społeczeństwa i Kościoła. Co więc sprawiło, że akurat ten mnich spowodował jedno z największych nieszczęść dziejach Kościoła, jakim była i jest reformacja prowadząca do niekończących się podziałów i kompletnej degeneracji części świata chrześcijańskiego? Otóż stoi za tym przede wszystkim polityka, ta sama, która utrwaliła schizmę wschodnią. Dramatyczny dualizm obediencyjny na Zachodzie udało się przełamać, między innymi dzięki skutecznej perswazji św. Katarzyny ze Sieny, dlatego, że w znacznym stopniu wyeliminowano wpływ polityki na kwestie wewnętrzne Kościoła, ten sam, który zbudował na Wschodzie cezaropapizm i do dziś skutecznie uniemożliwia odbudowę jedności. Te same interesy polityczne wyniosły Marcina Lutra z jego absurdalnymi pomysłami dogmatycznymi i dyscyplinarnymi i przyczyniły się /do dziś się przyczyniają, obecnie przede wszystkim przez tak zwaną poprawność polityczną/ do rozbicia jedności na Zachodzie a także degeneracji odłączonych „kościołów protestanckich” oraz tych środowisk katolickich, które ślepo zapatrzone w „nowoczesność” i „ducha czasów” maszerują wprost w tę samą przepaść.
Wniosek z tego oczywisty: chcąc zachować siłę Kościoła i należne mu miejsce należy, oprócz dyscypliny duchowej i organizacyjnej przywrócić natychmiast suwerenność tegoż względem wszelkich ziemskich struktur, przede wszystkich tych, które mają choćby pozór polityki.